پیشینه گلیم

پیشینه گلیم توسط ده بازار تشریح می شود:

 گلیم‌ها که در گذشته تخت بافت نامیده می‌شدند، نوعی فرش بدون پرز است که با درگیری تاروپود به یکدیگر ایجاد میشود . معمولا تار آن پنبه و پشم وگاهی نخ ابریشم و پود آن از نخهای پشمی و کرک و ابریشم به صورت رنگی استفاده می شود.

انسان از زمان های كهن از پوست حیواناتی كه شكار مي كرده به منظور پوشش و محافظ بدن در مقابل تغييرات جوي و نیز به عنوان زیر انداز استفاده مي كرده و به تدریج با رواج دامداری و ریسیدن پشم، بافتن در ميان قبایل ابتدائی رواج یافت و جزو اولین هنرها و صنایع قبیله ای به شمار آمد.

به دلیل از بین رفتن ابزارهای پشمی بافندگی در گذر زمان، نمی‌توان عمر دقیق گلیم بافی را حدس زد و تنها راه برای تخمین تقریبی عمر این هنر، ابزارهای سنگی به جا مانده از آن دوران است. تعداد زیاد گلیم‌ها و نمدهای متعلق به قرون سوم و چهارم قبل از میلاد، نمونه‌های بسیار ارزشمندی از اولین بافته‌های شرقی محسوب می‌شوند. بنابراین می‌توان به جرات این ناحیه را اولین مرکز گلیم بافی در جهان برشمرد هر چند به روشنی مشخص نیست كه نخستین بار در کجا و توسط چه قوم و قبیله ای بافت پارچه های اوليه كه همزمان با شروع بافت گلیم بوده صورت گرفته اما بر اساس کاوش های باستان شناسي شواهدی از بافندگي در ميان ساکنان فلات ایران و سرزمین های همجوار به دست آمده.از جمله در غارهاي جنوب شرقی درياي مازندران ( غار کمربند و هوتو در نزديكي بهشهر ) آثاری پیدا شده كه پرورش گوسفند و بز و ریسیدن پشم و موی آنها را به دست مردمان این منطقه در ۸۰۰۰ سال پیش به اثبات مي رساند.

همچنین تکه پارچه ای ۸۰۰۰ ساله بافته از موی بز در کرانه های درياي مازندران و پارچة كتاني ۶۰۰۰ ساله اي هم از شوش به دست آمد.

در آخر کار می توان اینگونه عنوان نمود که گليم بافي مقدمه اي براي بافت فرش بوده است. تاريخ آغاز قالي بافي را به ۱۵۰۰-۲۰۰۰ ق م تخمين زده اند مي توان گفت تاريخ آغاز گليم بافي حدود ۳۰۰۰ تا ۵۰۰۰ ق م بوده است