پیشینه هنر قلمزنی

پیشینه قلمزنی را با توضیح مختصری از اینکه هنر قلمزنی عبارت است از تزئین و کندن نقوش بر روی اشیا فلزی به ویژه مس، طلا، برنج و یا به عبارت دیگر ایجاد خطوط و نقوش به وسیلۀ قلم با ضربۀ چکش بر روی اجسام فلزی ، پیش می‌بریم.
.هنر قلمزنی یکی از رشته های هنرهای سنتی ایران است که میتوان آن را در دسته بندی،در ردۀ هنرهای صناعی و در گروه فلزکاری قرار داد.
پیشینه قلمزنی به زمان سکاها یا سیت ها نسبت داده می شود که نژاد آریایی داشتند.
دوره پیش از تاریخ
پیشینه قلمزنی در ایران، تاریخ روشنی ندارد و از اثر مستندی که بیانگر نخستین مکان شیء و کاربرد فلز، به ویژه مس در ایران و خاور نزدیک به چند هزار سال پیش ازمیلاد می رسد. در اواخر هزاره دوم و اوایل هزاره اول پیش از میلاد هنر و صنعت فلز کاری در نقاط گوناگون ایران به ویژه درشمال و شمال غرب وحاشیه جنوبی دریای مازندران شکوفایی داشته است. از آثار مهم به دست آمده در این دوره جام طلای حسنلو است که در۱۳۳۵ ه.ش کشف شده است. در هزاره اول پیش از میلاد فلزکاری و قلمزنی در ایران از رونق و اعتبار ویژه ای برخوردار بوده است و آثار با ارزشی از آن دوران بر جای مانده که از جمله آن ها جام های طلای مارلیک است.
قلمزنی در دوره معاصر
در سال های اخیر حیات دوباره پیشینه قلمزنی این هنر و زنده کردن سنن ارزشمند گذشته به همراه نوآوری هایی درآن،مدیون تلاش هنرمندان قلمزنی سازمان میراث فرهنگی وگردشگری است که از زمان تأسیس این کارگاه در سال ۱۳۳۵ ه.ش و انتصاب هنرمند شایسته (مرحوم استاد محمود دهنوی) به سرپرستی این کارگاه ها،این هنر جان تازه ای یافت و گامی نو درتوسعه وگسترش این هنربرداشته شد.این حرکت نخست با ارائه طرحها و نمونه های بارز و منحصر به فرد، که با آثار عرضه شده در بازار متمایز بود،آغاز شد و الگویی برای هنرمندان به شمار رفت.